Archiwum kategorii: N
Kościół pw. św. Rafała Kalinowskiego w Niemieżu
Inicjatywa wybudowania katolickiej świątyni w Niemieżu pochodzi od ks. Dariusza Stańczyka, powstała ona w roku 2002. Projektowaniem i związanymi z tym sprawami zajął się starosta Niemieża Włodzimierz Sipowicz, wówczas pełniący również funkcje przewodniczącego wspólnoty niemieskiej. Projektowanie (opracowanie planu szczegółowego, usunięcie kabli z miejsca budowy etc.) trwało około 2 lat. Prace projektowe sfinansowała gmina niemieska oraz wspólnota niemieska pod czujnym okiem Włodzimierza Sipowicza.
Od roku 2008 niemieżanie gromadzą się na nabożeństwa w nowo wybudowanym kościele, który został wówczas poświęcony przez wileńskiego sufragana ś.p. ks. bpa Juozasa Tunaitisa. Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Niemieżu jest kościołem rektoralnym wileńskiej parafii pw. św. Teresy.
6 listopada 2011 r. w Niemieżu metropolita wileński, kardynał Audrys Juozas Bačkis konsekrował nowo wybudowany kościół pod wezwaniem św. Rafała Kalinowskiego. Do tej pory wierni z parafii niemieskiej, która jest filią parafii św. Teresy w Wilnie, nie mieli własnej świątyni. Na msze święte jeździli albo do kościołów w okolicznych miejscowościach, albo do Wilna.
Święty Rafał Kalinowski urodzony w Wilnie w 1835 roku był polskim karmelitą bosym, powstańcem styczniowym, zesłańcem Syberii. Zmarł w Wadowicach w 1907 roku. Papież Jan Paweł II beatyfikował ojca Rafała Kalinowskiego 22 czerwca 1983 roku na Błoniach Krakowskich, a kanonizował w Rzymie 17 listopada 1991 roku. Święto patronalne przypada 20 listopada.
W Niemieżu od wielu lat działa jeden z nielicznych na świecie meczetów tatarskich, obecnie na terenie osiedla powstał też kościół katolicki.
Gimnazjum im. św. Rafała Kalinowskiego w Niemieżu
Mieściła się ona w kilku budynkach. W szkole pracowało dwóch nauczycieli: Seif Aksanow, który był dyrektorem szkoły i Marianna Aksanowa. Później się do nich dołączyła nauczycielka klas początkowych Teresa Rymsza (obecnie mieszkająca w Warszawie) oraz inni nauczyciele. Dzieci uczyły się arytmetyki, jęz. rosyjskiego, czytanek literackich, geografii, przyrody, wychowania fizycznego i śpiewu.
W 1948-1949 r. do szkoły uczęszczało 80 uczniów.
W 1949 r. otworzono początkowe klasy z polskim jęz. nauczania, a w 1951 r. – klasę piątą.
W 1953r. szkoła uzyskała status szkoły siedmioletniej. Uczyło się w niej 98 uczniów.
W 1954 r. 7 klas ukończyło 21 uczniów. Była to pierwsza promocja pionu polskiego.
Od 1963 roku szkoła w Niemieżu jest już szkołą ośmioletnią ze 176 uczniami.
W 1965 r. przenosi się do dwupiętrowego budynku.
W 1985 r. zbudowano 3-piętrowy gmach szkolny z przestronnymi klasami, salą sportową, stołówką, biblioteką.
Od roku 1957 do 1963 w szkole były klasy z polskim i rosyjskim jęz. nauczania (80 % uczniów uczyło się w klasach polskich).
W 1970 r. szkoła otrzymała status szkoły średniej.
W 1980 r. wypuszczono pierwszą promocję szkoły średniej.
W 2006 r. szkole nadano miano św. Rafała Kalinowskiego.
W 2010 r. 1 września szkoła otrzymała status Gimnazjum.
Obecnie tu naukę pobiera około 600 uczni. Gimnazjum posiada 2 klasy komputerowe, w pełni modernizowaną bibliotekę, czytelnię, 2 sale sportowe, aulę. Pracuje tu około 90 nauczycieli.
Pomoc i opiekę uczniom i ich rodzicom lub opiekunom udzielają logopeda, psycholog, pedagog socjalny, nauczyciel pomocnik oraz pedagog do spraw dzieci specjalnych.
Gmina Niemież (Nemėžio seniūnija)
W XIV wieku było tu osiedle Tatarów sprowadzonych przez księcia Witolda. O ich obecności w Niemieżu świadczy meczet z początku XX wieku. Na początku XIX wieku Niemież był miejscem majówek filomatów i filaretów. W połowie XIX wieku osada została majątkiem rodu Tyszkiewiczów, po których pozostał pałac, stajnia, spichlerz i resztki parku.
Wiejska gmina Niemenczyn
Wiejska gmina Niemenczyn ze wszystkich stron otacza jedyne w rejonie wileńskim miasto – Niemenczyn, chociaż urząd gminy znajduje się w samym centrum miasta. Teren gminy rozciąga się trzydziestokilometrowym zygzakiem. Zygzak ciągnie się od Podbrodzia do Podbrzezia i jest dość gęsto zaludniony. W 114 wsiach znajdujących się na terenie mieszka ponad 4 tys. ludzi. Gmina w 48 % pokryta lasami (w większości sosnowymi). Posiada ona również 5 polodowcowych jezior, między innymi Giela, która przecięta jest wstęgą Wilii oraz kilkoma małymi rzeczkami.
Na terenie gminy znajdują się również zabytki historyczne: na przykład, Czerwony Dwór Parczewskich, kościół św. Antoniego z Padwy. Obok wsi Purnuszki znajduje się Centrum Europy.
Niemenczyn (Nemenčinė)
Gmina Niemenczyn jest jedyną w rejonie wileńskim gminą miejską, Niemenczyn – jedynym miastem w rejonie. Gmina jest oddalona o 22 kilometry na północny wschód od Wilna. Niemenczyn jest położony po obu brzegach rzeki Wilia przy ujściu rzeczki Niemenczynki. Miasto liczy około 6 tysięcy mieszkańców.
Skład etniczny:
Polacy – ok. 57%
Litwini – ok. 25%
Rosjanie – ok. 12%
Białorusini – ok. 6%
Niemenczyn ma bardzo bogatą historię. Upamiętniają to grodzisko z X-XI stulecia oraz kościół św. Michała Archanioła, który wzniesiony jest na miejscu pierwszej świątyni katolickiej ufundowanej przez króla Władysława Jagiełłę. W XVI wieku już istniał tu duży most przez Wilię, który łączył osadę: Stary Niemenczyn i miasteczko Niemenczyn położone na prawym brzegu rzeki. Historyczne dokumenty świadczą o tym, że w danej miejscowości walczyły oddziały powstańcze podczas powstań kościuszkowskiego oraz styczniowego. Na cmentarzu miejskim spoczywają polegli żołnierze polscy z okresu wojny 1920 r. i żołnierze radzieccy z okresu II wojny światowej. W Niemenczynie znajduje się pomnik ofiarom mordu, dokonanego przez Niemców na mieszkańcach, którzy byli narodowości żydowskiej oraz tablica pamiątkowa na budynku, który niegdyś był synagogą.
Nazwa miasta i rzeczki Niemenczynki pochodzi z języka litewskiego: ne mano – nie moje i czionaj – tutaj, co możliwie świadczy o tym, że rzeczka rozdzielała niegdyś w starożytności dzielnice księstwa litewskiego.
W dniu dzisiejszym w Niemenczynie działają wszystkie niezbędne jak na miasto instytucje: szpital, przychodnia lekarska, apteki, sklepy, bank, kawiarnie, księgarnia, biblioteka. W sferze oświaty miasto działa w pełni – są tu dwie szkoły: jedna litewska i jedna polsko-rosyjska, jest także szkoła muzyczna oraz przedszkole. Życie kulturalne miasta jest skupione przy Ośrodku Kultury oraz Muzeum Etnograficznym Wileńszczyzny.


